Spring naar inhoud
Waarom rem ik niet voor kinderen die geen voorrang hebben?

Waarom rem ik niet voor kinderen die geen voorrang hebben?

Wie een kind voorrang geeft waar het die niet heeft, leert het een gevaarlijke gewoonte aan. Een gewoonte wordt normaal, en in een echte situatie val je terug op wat je getraind hebt.

5 min leestijd

Waarom rem ik niet voor kinderen die geen voorrang hebben?

Wie een kind voorrang geeft waar het die niet heeft, leert het een gevaarlijke gewoonte aan. Die gewoonte wordt normaal, en op het volgende kruispunt rijdt iemand die zich wel aan de regels houdt het kind aan.

Ik rem niet voor kinderen. Aan beide kanten van onze straat staat een basisschool, dus rond kwart over twee is het hier chaos. Ik kom van rechts, links fietst een dreumes van acht gewoon door, en ik rem niet. Ik ga stapvoets en rustig, en pas als er echt een kind voor de auto langs schiet, ga ik wel remmen. Remmen voor kinderen die geen voorrang hebben is asociaal. Dat kind gaat er namelijk van uit dat het overal voorrang krijgt, ook waar het die niet heeft. Op het volgende kruispunt rijdt iemand die zich gewoon aan de regels houdt, of een bejaarde die steeds maar één stap vooruitkijkt. Dan wordt dat kind platgereden.

Waarom wordt een gewoonte zo snel normaal?

Zoals je traint, zo vecht je. Special forces trainen een gevecht alsof het echt is, want wie er lacherig over doet in de training, doet dat in de echte situatie ook. Hetzelfde geldt voor het kind van acht. Wat het nu aanleert, neemt het straks mee het kruispunt op. Daarom is voorrang geven waar het niet hoort geen aardigheid, maar een gevaarlijke gewoonte.

Zijn bejaarden echt asociaal, of zie ik iets verkeerd?

Bejaarden die door mijn burpees heen lopen zijn niet asociaal, maar minder omgevingsbewust. Ze focussen op de volgende stap en zien niet wat er daarna komt.

Ik stond laatst in de gym mijn circuit te doen toen een groep bejaarden hun mini-Hyrox begon. De warming-up was een bal overgooien, die in mijn gezicht landde. Daarna kwamen ze op me af, rondjes waggeljoggend. Ik deed één burpee, ze kwamen dichterbij. Twee burpees, nog dichterbij. Bij de derde moest een bejaarde de ander wegtrekken, anders had ik de enkels afgezaagd, zoals een goede verdediger bij voetbal. Ik dacht: asociale mensen! Tot ik doorhad dat ze helemaal niet asociaal zijn. Ze zien minder ver vooruit en moeten continu focussen op de volgende stap. Ze hadden niet eens gezien dat ik aan het burpeeën was.

Wat gebeurde er precies tijdens mijn burpees?

Eén bejaarde deed een soort 'de vloer is lava': overal tussendoor rennen, rondjes afsnijden, een slalommetje om alles heen. Ze liep dwars door mijn touwtjespringen en ik deed opeens een box jump over haar heen. Het ging gelukkig goed, maar ik schrok er wel van. De volgende keer neem ik pionnen en afzetlint mee.

Waarom worden gevaarlijke gewoontes zo snel normaal?

Elke gewoonte die je aanleert, wordt normaal. In een echte situatie val je terug op wat je getraind hebt, dus een gevaarlijke gewoonte voelt vertrouwd tot het misgaat.

Ik was dj en nam altijd een shotje voor het draaien, want dan draaide ik beter. Dat dacht ik. Tot ik zelf moest rijden. Ik had de afspraak: als ik rijd, drink ik niet. Toen bleek dat ik geen twee shotjes nodig had, maar twee plaatjes. Als ik het eerste en het tweede wist, en ook al welke ik als derde ging draaien, voelde ik me zeker en kwam ik er vanzelf in. Het shotje was een gevaarlijke gewoonte, geen noodzaak. Special forces trainen daarom voor een gevecht alsof het echt is. Wie lacherig doet in de training, doet dat straks in de echte situatie ook.

Wat is shoot, no shoot en waarom werkt het?

Bij Strijders word je eerst helemaal afgemat. Dan krijg je een gasmasker op en een geweer in je handen waar je nog nooit mee schoot. In het parcours staan poppetjes, een met een roos, een met een mes, een met een wapen. Je moet beslissen: wel schieten of niet. Neem je het niet serieus, dan worden de instructeurs boos. Zij zaten in die situatie in het echt. Wat je onder druk doet, is wat je daarvoor hebt ingeoefend.

Wat leren open loops en verwondering je over storytelling?

Een goed verhaal doorbreekt het logische vervolg. Mensen verwachten vier na één, twee, drie. Geef je ze een bananenboom, dan blijft het hangen. Een open loop houdt iemand nieuwsgierig tot het antwoord er is.

Ik deed een hypnose-opleiding en leerde daar: ja, ja, ja, en de derde keer is ja. Maar je kunt dat patroon ook breken, en dan wordt het grappig. Niet één, twee, vier, want dat ligt te dichtbij. Eerder één, twee, zes. Of één, twee, bananenboom. Vertel niet het logische vervolg, maar spring naar die rode auto buiten, waar een oma uitstapt met een zwabber. Een open loop werkt zo: je laat de ander nieuwsgierig achter. Daarom hang ik op tussen de eerste en de tweede ja bij verkopers aan de telefoon. Anders zit die derde ja in je hoofd en bel je terug.

Hoe haal je een huilend kind uit zijn stuk met verwondering?

Mijn zoontje liet zich laatst midden op straat vallen, op zoek naar één eikeltje. Sta op en loop werkt soms, maar een regenboog werkt beter. Is die er niet, dan kun je over Elon Musk beginnen, die mensen naar Mars wil schieten en eerst zijn robots. Maar voor je bij die robots bent, ben je je zoontje al kwijt. Dus zeg ik: thuis krijg je pannenkoeken. Dan moet je ze wel bakken, want hij onthoudt alles.

Waarom werkt het ja-ja-ja-loopje bij volwassenen?

Joah is stoer? Ja. Joah is mooi? Ja. Joah loopt graag naar de overkant? Ja, en hij staat op en loopt. Hetzelfde doen verkopers: spreek ik met Paul? Ja. Woont u daar? Ja. Twee ja's in je hoofd, en de derde komt vanzelf. Daarom werkt het ook bij volwassenen nog steeds.

Waarom kies ik voor zelfgekozen gedoe in het tijdperk van AI?

Wie niet kiest voor gedoe, laat AI alles regelen. Menselijke verbinding blijft overeind, en daarom kies ik bewust voor zelfgekozen gedoe en laat ik de rest aan AI over.

Ik geloof in een toekomst waarin menselijke verbinding heel erg belangrijk is. Dat is het altijd geweest, dat blijft overeind, en het kan zelfs meer worden. Maar ik geloof ook dat we bewuster moeten kiezen voor zelfgekozen gedoe. Ik kies voor gedoe. En al het andere mag AI dus doen. Een bejaarde die door je circuit heen waggelt, een kind dat midden op straat op de grond valt voor een eikeltje, een oma met een zwabber: dat is geen efficiënt gedoe, maar het is wel het leven. AI kan al het andere regelen. Of je kiest voor menselijke verbinding en gedoe, bepaal je zelf. Ik kies voor wel.

Wat is het verschil tussen gedoe dat AI mag regelen en gedoe dat ik zelf kies?

Alles wat repeterend en zonder verbinding is, mag AI van mij doen. Het gedoe dat ik zelf kies, zit in de mensen: je zoontje uit een huilbui praten met een regenboog, een gesprek met je moeder in bonustijd. Daar is geen shortcut voor, en dat hoeft ook niet.

Veelgestelde vragen

Waarom rem je niet voor kinderen die geen voorrang hebben?

Omdat een kind dat overal voorrang krijgt, leert dat voorrang vanzelfsprekend is. Op het volgende kruispunt, bij een automobilist die wel voorrang neemt of niet oplet, loopt dat kind gevaar. Rem ik niet voor een kind dat geen voorrang heeft, dan leert het de regel. Zo hebben we het afgesproken.

Wat hebben special forces met gewoontes te maken?

Special forces trainen voor een gevecht alsof het echt is, omdat je in een echte situatie terugvalt op wat je geoefend hebt. Wie in de training lacherig doet, doet dat straks ook in het echt. Een gewoonte die je aanleert, wordt normaal. Dat geldt voor soldaten, voor kinderen en voor mij.

Wat is een open loop in storytelling?

Een open loop is een verhaal dat je niet afmaakt, zodat het blijft hangen in het hoofd van de luisteraar. Mensen willen weten wat er gebeurt. Een verkoper die tussen de eerste en de tweede ja ophangt, werkt met dezelfde kracht. Het logische vervolg breek je door te springen, bijvoorbeeld van 1, 2 naar bananenboom.

Waarom zijn bejaarden niet echt asociaal?

Ze zien minder goed en moeten continu focussen op de volgende stap. Daardoor zien ze niet wat er komt, zoals iemand die burpees doet in hun looproute. Het is geen onwil, maar minder omgevingsbewustzijn. Een beetje rekening houden met elkaar blijft handig, maar overal rekening mee houden kan niet.

Wat bedoel je met zelfgekozen gedoe?

Ik geloof dat AI straks alles regelt wat je niet bewust zelf kiest. Wat overblijft is menselijke verbinding en gedoe dat je zelf kiest. Daar kies je wel of niet voor. Ik kies ervoor, en laat al het andere aan AI over.