Dat moment? Pure euforie. Maar de groei erna? Onvoorstelbaar!

Welkom bij de Paul Vette podcast, een podcast over leiderschap, mindset en hypnose. Veel luisterplezier. Ik was keeper en we kregen een penalty tegen. En niet zomaar 1, voor mij een hele belangrijke. Waarom? Het was het begin van de competitie. Een paar wedstrijden waren we onderweg en we hadden tot dan toe alles gewonnen, samen met een aantal andere clubs. En de club die op bezoek kwam bij ons, die had ook alle wedstrijden gewonnen. Maar deze club was NAK Breda. En dat was voor het eerst in mijn leven dat ik tegen een profclub speelde. Dus ik was zenuwachtig, vond het spannend, samen met de rest van het team vonden we dat spannend. En we speelden die wedstrijd en we kwamen één-nul voor. Maar terwijl het één-nul stond, ergens aan het einde van de tweede helft, kregen wij deze penalty tegen. Een super belangrijk moment natuurlijk, want wordt het één-één, dan loopt de wedstrijd heel anders dan wanneer het één-nul blijft. Maar ik wist, ik ben best goed in het stoppen van penalty's. Dat wist ik, dat geloofde ik, maar ik kon het ook zien. 40 tot 50 procent, exacte cijfers weet ik niet meer, die stopte ik. En dat vertelde ik ook aan de spits, want ik vond het leuk om dat spelletje te spelen. Net zoals vroeger Hans van Breukelen, ik weet niet hoe oud je bent, maar een keeper van vroeger, die deed ook altijd spelletjes. Die pakte dan met zijn wijsvinger zijn oog vast en die keek zo schuin naar de speler alsof hij wist, hé, ik weet waar jij gaat schieten. Nou, dat spelletje speelde ik ook, vind jij misschien irritant als dat nu ook op tv gebeurt, maar ik speelde dat spelletje met de spits van NAK. En ik voelde aan alles 'dit moet goed gaan', maar ik voelde ergens ook 'dit gaat goed'. En mee dat de speler van NAK die de penalty nam kwam aangelopen richting de bal, floot de scheidsrechter. En ik wist meteen dit is niet het fluitje dat de penalty genomen mag worden. Nee, dit is het fluitje dat hij nog even moest wachten. Dus hij loopt en hij schiet de bal en hij schiet de bal op zo'n plek waar ik hem tegen kon houden. Ik wist het. Ik wist oké, als ik nu duik, makkelijk. Hij was slecht ingeschoten. Ik had hem makkelijk gepakt, maar ik trok mijn hand terug. Waarom ik wist, oké, die moet opnieuw. En dat was dus het geval. Die speler was al lang aan het juichen ergens, want die dacht 'ja, ik heb gescoord'. Maar dat was niet het geval. Hij moest opnieuw en ik stond inmiddels bij de bal, bij de penaltystip op hem te wachten. Ik zeg 'ja, ik ben scherp, want ik wist dat hij opnieuw moest. Je zag het, ik trok mijn hand terug, want nu je erover nadenkt, je schoot hem slecht in. Ik speelde hypnotische spelletjes met hem, was ik goed in. En toen wist ik het helemaal. Ja, nu is hij helemaal de mijne en toen gebeurde het. De speler die nam de aanloop, die schoot de bal over het doel heen. Mijn spel won van zijn spel. We wonnen die wedstrijd met twee-nul en wat ik zo tof vind aan dit gegeven is, los van alle spelletjes die erin zitten en alle inzichten die je eruit kunt halen, die ik zo meteen ook met je ga delen. Aan het einde van het seizoen speelden we weer tegen hetzelfde elftal. Maar wat je moet weten is, het begin van dat jaar hadden wij 2 nieuwe trainers gekregen, waarvan 1 Erik eet, de andere, de naam ben ik vergeten. Erik maakte blijkbaar de meeste indruk en toevallig kwam ik hem laatst nog een keertje tegen. Ik zie hem nu regelmatig. Super tof. Maar dat seizoen 2 nieuwe trainers, dus dat was heel erg disruptief. Zij hadden een andere methode. Zij keken helemaal blanco naar ons team en zij gingen met ons aan de slag. En zij waren echt goed, want zij matten ons af. We vonden het niet altijd leuk om te trainen. We gingen wel altijd, want we waren echt een hecht team al een aantal jaren. En dat jaar groeiden we ook naar elkaar toe en we bleven bovenaan staan. En toen opeens moesten we uit tegen NAK. En toen werden die wedstrijden, nu volgens mij niet meer, maar in ieder geval naast het stadion gespeeld en wij moesten ons ook omkleden in de kleedkamer van het grote NAK. Ja, dat was natuurlijk ook wel spannend, maar dat jaar waren wij zo gegroeid en zo naar elkaar toe gegroeid en onze mindset was anders. En nog iets, maar daar kom ik zo op, dat is het belangrijkste namelijk, we hadden zoveel vertrouwen in onszelf. We speelden die wedstrijd en het was koud en het regende en ik had het ook gewoon koud als keeper. Ik kreeg niks, ik kreeg geen bal, ik had niks te doen. De enige ballen die ik kreeg, en dat is geen grapje, dat is echt waar, waren de ballen van het eerste elftal van NAK die aan de zijkant op een ander veld aan het trainen waren en soms kwam er een bal ons veld op. Ik was gewoon letterlijk de ballenjongen van het eerste elftal en die ballen raakte ik vaker aan dan de wedstrijdbal. We wonnen die wedstrijd met zeven-nul en er kwamen naderhand ook ouders die niet hadden kunnen kijken bij de wedstrijd en die kwamen we tegen en die vroegen 'en hoe is het gegaan' en wij zeiden 7 0 en die dachten 7 0 voor NAK. Die dachten 'ja ja zie je nou wel, NAK is echt wel beter dan jullie'. Wij waren dat jaar zo hard gegroeid dat wij ze helemaal afdroogden. Was ook logisch, dit was volgens mij, en nu heet dat allemaal anders, maar volgens mij was dat de C3 van NAK en we hadden dat jaar ook tegen de C1 van NAK gespeeld, hoogste elftal in die leeftijdsklasse voor de beker. En ook die wedstrijd wonnen we met vier-twee. Dus we waren dat jaar enorm gegroeid. Hoe komt dat nou? Door die trainers natuurlijk, maar vooral omdat ze disruptief waren. Zij keken met een blanke blanco blik naar ons, helemaal alsof ze nog niks van ons wisten, gingen ze naar ons kijken en zij zagen in ons onze maximale potentie. En wat wij hebben ondergaan in dat jaar is niet kijk, in een jaar tijd leer je echt niet ik als keeper heel veel beter keepen. Natuurlijk wel iets qua techniek, qua lichaamshouding. Natuurlijk wel iets, maar dat zijn kleine stapjes. Maar ik heb echt een sprong gemaakt, net zoals het hele elftal. Persoonlijk, maar ook als team hebben we een flinke sprong gemaakt. Hoe komt dat? Dat komt omdat we een identiteitshift hebben gemaakt. Wij konden al die dingen in het begin van het jaar al die we aan het einde van het jaar ook konden. Op een paar misschien technische dingen na. Maar de sprong die we maakten was er eentje in identiteit. Opeens waren wij een geoliede machine. Opeens waren wij vol vertrouwen van onszelf en kwamen al onze kwaliteiten naar boven drijven. Waarom? Al het andere viel weg. En dan zie je dat zo'n team zoals wij, wij konden een enorme sprong maken. 1 omdat we andere trainers hadden, maar 2 ook omdat we nog helemaal niet aan onze maximale potentie zaten. En nu geloof ik oprecht dat bij NAK op dat moment dat seizoen het probleem was, dat zij al dezelfde trainers hadden, al een aantal jaar. En op het moment dat je al een aantal jaar door dezelfde mensen wordt begeleid, dan gebeurt er eigenlijk hetzelfde als bij ouders van kinderen. Laatst kwam mijn neefje bij ons op visite of die bleef bij ons logeren zelfs. En heel normaal, ik vraag gewoon aan kinderen, want ik weet dat nooit. Ik ken leeftijden ook niet. Ik denk ook altijd dat die leeftijden sneller gaan dan dat ze werkelijk gaan. Afgelopen week was de verjaardag van neefje van mij en ik dacht dat hij al 7 werd, is inmiddels pas 5. Ja, zo gaat dat in mijn hoofd. Ik weet dat niet. Ik heb zelf een zoontje, maar leeftijden inschatten en wat ze allemaal kunnen, ik weet het gewoon niet. Dus ik ga er gewoon steeds vanuit dat ze dingen zelf kunnen. Dus ik ging er ook vanuit dat hij zelf zijn schoenen kon aandoen. Nou, kon hij ook prima. Maar een dag later komt zijn moeder hem ophalen. En wat doet die moeder? Die trekt automatisch de schoenen bij hem aan. Waarom? Die is dat gewend. Die heeft hem daar helemaal ingestopt in dat normale gedrag van hé, jij kan dat nog niet, ik trek je schoenen aan. En dat gebeurt ook bij andere mensen die mensen begeleiden, zoals de trainers bij NAK, die zijn gewoon gewend aan de bepaalde kwaliteiten van hun team en ze tweaken wel, ze draaien er wel aan, maar ze zijn niet disruptief en ze kunnen niet blanco kijken om te zien wat er allemaal wel mogelijk is. Dus dat is de sleur waarin NAK bleef hangen. En natuurlijk speelde NAK al die tijd op een hoger niveau dan dat wij deden. Dat niveauverschil was gewoon groter. Maar bij ons zat er veel meer vooruitgang in, in dat stuk, dat we eigenlijk nog maximale potentie konden bereiken op dat moment. En zij leefden al die tijd al in diezelfde sleur waarin ze waren vastgezet in de mentale en fysieke capaciteiten die ze hebben. En die 2 dingen die zorgen er bij jou ook automatisch voor dat jij ook blijft hangen. 1, jij kunt helemaal niet blanco naar jezelf kijken, want je bent al heel je leven gewend om bepaalde dingen op een bepaalde manier te doen, terwijl er misschien echt wel iets op een andere manier mogelijk is voor jou. En ik zeg misschien om je een beetje te kietelen, maar ik weet het zeker. Voor jou zijn ook dingen echt anders mogelijk. Alleen heb je niet door omdat je misschien al, ik weet niet hoe oud je bent natuurlijk, maar misschien doe je iets al vanaf je tiende levensjaar op dezelfde manier. Terwijl ergens in je jeugd is daar een switch ontstaan. En tijdens die switch heb je juist mogelijkheden gevonden om op een andere, unieke, krachtige manier ergens mee om te gaan, dat ben je gaan wegstoppen. In een andere video heb ik dit al uitgelegd, maar alle talenten, alle oertalenten die er in mensen zitten, die worden gezien als iets wat afwijkends is van de norm. En als kind word je dan altijd scheef aangekeken, want je moet terug naar het midden, je moet terug naar wat tussen aanhalingstekens de norm is. En dat is echt een kwalijke zaak. Dat is echt zo jammer, want juist in jouw vroege jeugd ontwikkel je kwaliteiten en competenties die jou uniek maken, maar die jou ook een eigengereide persoon maken, een kleurrijk persoon met eigen unieke talenten en oerkrachten. En die worden daarna gewoon keihard de kop ingedrukt door vanalles. Dus op welk niveau jij nu ook presteert, ik weet zeker als jij in de spiegel kijkt, je kunt niet blanco kijken. Daar heb je iemand anders voor nodig en heb je dus ook geen mensen nodig die jou gaan zien zoals je jezelf neerzet. Ook als ik met mensen aan de slag ga, dan ik stel een paar vragen en hele andere vragen dan de meeste mensen. Maar op het moment dat ik jou een half uur laat vertellen voor het eerst en niet antwoord geeft op mijn vraag, maar gewoon omdat jij zegt ja, ik wil dit gewoon even kwijt, dan is het heel lastig voor mij om helemaal uit jouw verhaal te blijven. Want voor je het weet vertel jij jouw verhaal, neem ik dat verhaal over en dan zit je dus net zoals NAK dat hele seizoen op hetzelfde niveau en dan verandert er niks. En dat is wel wat ik je gun, dat er iets verandert. Dus neem dit mee, dit gegeven, dit inzicht dat het shiften van een identiteit, dat gebeurt alleen maar als je tegenover iemand zit die jou blanco kan waarnemen. Dat ben je nooit zelf. Reflecteren aan het einde van de dag kan je wel helpen. Ik zal je zo een techniek geven. En weet dat op momenten als je al succes behaalt, dat dat juist een soort van patroon is geworden waarin je bent gaan ijsberen. Ik weet niet of dat je vroeger wel van die tekenfilmpjes hebt gezien waar mensen zo lang aan het ijsberen zijn dat ze een kuil aan het graven zijn en daar niet meer uitkomen. Dat is die gouden gevangenis die je voor jezelf hebt gecreëerd. Op het moment dat je al succesvol bent en je zit op een bepaald niveau, dan is het bijna onmogelijk om eruit te komen omdat je jezelf hebt ingegraven. En dan moet er dus iets of iemand disruptief durven zijn en moet je eigenlijk je identiteit, wie je nu denkt te zijn, vermoorden, zodat je ware identiteit met je ware potentie echt tot leven kan komen. Dat is ook wat ik doe. Ik geef of ik activeer mensen hun ware identiteit, zodat het volgende level onvermijdelijk is. En dat gun ik jou ook. Maar op het moment dat jij dus een blanco spiegel jezelf voor zou kunnen houden, dan is er maar 1 manier om dat te doen. En die is niet helemaal blanco, maar wel eens een stuk meer blanco dan hoe je nu naar jezelf kijkt. Dat is elke avond heel eerlijk kijken naar je dag en dan aan jezelf toe te geven waar je niet op je beste kunnen hebt gepresteerd. En dan moet je dat niet doen op basis van gevoel, maar op basis van feiten. Dus je moet dingen meetbaarder maken. En op het moment dat jij dingen meetbaar hebt voor jezelf en aan het einde van de dag reflecteer je en zie je 'oké, hier heb ik niet het maximale eruit gehaald, dan kun je zeggen 'oké, dan ga ik dat morgen beter doen'. Dat is een manier om in ieder geval daarin te groeien. Maar een volledige identity shift, dat is heel lastig voor jezelf om te maken, omdat je zo gewend bent aan te denken op de manier hoe je denkt, dat het ook lastig is om een andere manier van denken te bedenken. Dat is nagenoeg onmogelijk en daarom moet je disruptief zijn en moet je, ik gebruik daar technieken voor die in traumatherapie worden toegepast, maar wat ik daar juist doe is in dat moment van een slechte ervaring in je leven, daar wordt ook jouw goudmijn geboren. Die creëer je daar, een goudmijn vol met oertalent en oerkracht en ik pas die therapievorm toe om jouw goud daar te delven. Dat is wat ik je gun. Ik vraag me af, als jij zo kijkt naar je leven, naar 'oké, wie traint jou het afgelopen jaar? Is dat een business coach? Heb je een coach? Is het ben je het zelf gewoon? Want de meeste mensen die op hoog niveau presteren, die durven eigenlijk helemaal niet een echte coach in te schakelen die blanco naar ze kijkt, omdat ze bang zijn dat er kwetsbaarheden naar boven komen. Nou ja, goed nieuws, ik zie die dingen als goud in plaats van als iets negatiefs. Dus ja, wat dat betreft zou ik zeggen, neem even contact met me op als je die persoon bent. Maar het is dus heel erg belangrijk dat er iemand echt blanco naar jou durft te gaan kijken. Ik kan hierover door blijven renten, ga ik niet doen. Jouw tijd is kostbaar, maar ik zou zeggen ga op jezelf reflecteren en ga maar eens voor jezelf na haal ik echt alles uit mijn leven of weet ik eigenlijk dat er veel meer inzit, maar houd ik vast aan die identiteit die ik nu voor mezelf heb neergezet? Eigenlijk is het een illusie en wat dan een hele praktische andere stap zou kunnen zijn is oké, welke illusie van jezelf die je eigenlijk aan de buitenwereld ophoudt, zou je eens kunnen laten gaan. Wat hoeft niet meer, want het kost ook heel veel kracht om een soort van illusie hoog te houden. Terwijl als je daarmee stopt, dan krijg je ook ruimte om die ware identiteit van jezelf te activeren, te onthullen en vanuit daar in het leven te gaan acteren. Nou ja, dat is wat ik je gun.